Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευρυδίκη Αμανατίδου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευρυδίκη Αμανατίδου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ο Φύλακας στον Φάρο
Τίτλος: Ο Φύλακας στον Φάρο
Συγγραφέας: Ευρυδίκη Αμανατίδου
ISBN: 978-618-5147-93-8
Το μικρόβιο της ζήλειας - βιβλιοεντύπωση
Ήταν
κάποτε ένας φούρναρης κι ο βοηθός του κι αυτοί είχαν έναν φούρνο που φούρνιζε
και ξεφούρνιζε καλούδια κι όλος ο κόσμος αγόραζε τα λαχταριστά φαγώσιμα.
Μα όπου
υπάρχει χαρά και αρμονία, να που η ζήλεια, ένα φοβερό και τρομερό μικρόβιο,
τρυπώνει και κάνει τα δικά της. Παράξενο μικρόβιο αλήθεια. Από τόσο δα μικρό
που είναι, τόσο που το κεφάλι της καρφίτσας μεγαλύτερο μοιάζει, μπορεί να γίνει
τεράστιο σαν τον ελέφαντα, γιατί άμα βρει τροφή, τότε κάνει πανηγύρι. Είναι
τόσο φαγανό που όσο και να φάει, δεν κινδυνεύει να σκάσει. Με άλλο τρόπο το
πολεμάει κανείς, άμα του στερήσει την τροφή και μείνει άφαγο, κι αυτό όμως πώς
θα γίνει;
Ειρήνη Δερμιτζάκη, Βιργινία Χρυσουλάκη: Τα αφόρετα παπούτσια
Αυτή δεν
είναι μόνο η ιστορία του Μίχου του τσαγκάρη. Είναι μια αφήγηση για μεγάλες
καρδιές. Γιατί μεγάλη ήταν και η καρδιά του Μίχου με αγάπη για τη δουλειά του
και τον κόσμο όλον.
Μαρίνα Καβαλλιεράκη: Ένα ουράνιο τόξο μαλλιά κουβάρια
Η αλήθεια
είναι πως η Ουρανία, η νεράιδα του ουράνιου τόξου, έχει πολλή δουλειά σήμερα.
Μπόρες σε όλη την Ελλάδα, κι αυτή τρέχει από τη μία άκρη στην άλλη, για να
απλώσει τις κορδέλες με τα χρώματα. Μα οι κορδέλες όχι μόνο έχουν κουραστεί και
ζητάνε διακοπές, αλλά μαλώνουν και για το ποιανής το χρώμα είναι πρώτο και
καλύτερο. Άλλη ισχυρίζεται πως είναι το δικό της το ελπιδοφόρο, άλλη πως έχει
την πρωτιά, γιατί το δικό της είναι ζεστό και ζουμερό. Τσακώνονται, και όλες
μαζί γίνονται ένα κουβάρι, χάνουν την ισορροπία τους και πέφτουν σε μια
καμινάδα. Άντε να δούμε τώρα που γέμισαν στάχτη, ποια είναι η πιο όμορφη. Τι θα
κάνει με όλες αυτές τις άτακτες η Ουρανία; Θα καταλάβουν επιτέλους πως το κάθε
τι σε αυτόν τον κόσμο είναι σημαντικό και πως η αξία δε μετριέται με τίτλους
και πρωτεία;
Δημήτρης Κανελλόπουλος: Ο Κανελής γνωρίζει την Αθήνα
Μα τι
ζητούσε αλήθεια ο Κανελής; Απλά να μπορεί να πετάει. Ε, ας μπει σε ένα
αεροπλάνο! θα απαντούσε κάποιος ρεαλιστής. Μα τι να τον κάνουμε τον ρεαλισμό,
όταν η φαντασία κάνει ανέξοδες πτήσεις;
Το μαγικό
ραβδί του Δημήτρη Κανελλόπουλου απογειώνει το μπρούτζινο αλογάκι που μπούχτισε
να ακούει για την Αθήνα, αλλά να μη μπορεί να τη δει, καρφωμένο στο μπαλκόνι
μιας πολυκατοικίας του Χολαργού. Ένα καλοσυνάτο ανθρώπινο χέρι προσφέρει στον
Κανελή μας το μαρτάκι του (το κλώστινο βραχιολάκι που προστατεύει από τον ήλιο
του Μάρτη) κι αυτός με τη σειρά του το χαρίζει στο χελιδόνι για να το
χρησιμοποιήσει για να χτίσει τη φωλιά του. Το χελιδόνι τού κάνει δώρο την
πραγματοποίηση της ευχής του, κι έτσι ο Κανελής μετατρέπεται σε Πήγασο και η
ιστορία μας ξεκινάει. Θα συναντήσει έναν άσπρο ελέφαντα, α! συγγνώμη, δεν
έχουμε από αυτούς στην πόλη μας, τον Αλφάδι βλέπει από ψηλά, τον οδοστρωτήρα
που δουλεύει για το μετρό, ογκώδη και μεγαλοπρεπή. Και μετά θα πετάξει πάνω από
το Μέγαρο Μουσικής, το Πανεπιστήμιο, την Ακαδημία και τέλος την Ακρόπολη.
Ο Κανελής
είμαστε όλοι μας, πνεύμα και ψυχή, ελεύθερα και αδέσμευτα μάτια κι αυτιά που
βλέπουν και ακούν όσα υπάρχουν γύρω μας, αλλά η καθημερινότητα τα έχει
παραγκωνίσει. Αυτή είναι και η αλληγορία του παραμυθιού.
Μέσα από
το εξαιρετικό κείμενο του Δημήτρη Κανελλόπουλου και τις πανέμορφες ζωγραφιές
της Απολλώνιας Παραμυθιώτη, ας μιμηθούμε κι εμείς τον Κανελή γνωρίζοντας την
πόλη που κάθε γωνιά της κρύβει μία έκπληξη.
Διαβάζουμε
το ελεύθερο ψηφιακό βιβλίο στη διεύθυνση
[H βιβλιοεντύπωση δημοσιεύτηκε αρχικά εδώ]
Μαζί
Διαβάζοντας ο ένας τα διηγήματα του άλλου,
παρατήρησαν πως η γραφή τους ταίριαζε εντυπωσιακά. Κατά πολύ επίσης και τα
θέματά τους. Έτσι, ένα απριλιάτικο βράδυ του ’12, η Ευρυδίκη πρότεινε: “Tί θα
΄λεγες να γράψουμε κάτι μαζί;”
Η Ερίλια πάει ταξίδι: Προορισμός η Σαΐτα
Μια φορά
κι έναν καιρό ήταν η Ερίλια. Ναι, αυτή η γνωστή και μη εξαιρετέα ολίγον
τυχοδιώκτρια, ταξιδεύτρια, παραμυθατζού. Είχε μόλις φτιάξει τις βαλίτσες της
και σκεφτόταν για πού να φύγει. Πολλά ήθελε να δει ακόμη, γι’ αυτό είπε να
ψάξει στο διαδίκτυο.
Μια ωραία
μέρα του Οκτωβρίου η Ερίλια είδε ένα όνομα: Σαΐτα. Πάτησε τον σύνδεσμο και
διάβασε ένα κείμενο που της θύμιζε τις δικές της ιστορίες. Μιλούσε για ανέμους,
γρήγορους και βιαστικούς, γλυκούς, μυρωδάτους, ήρεμους, αναζωογονητικούς,
χαλαρωτικούς. Και μετά είδε μια φωτογραφία. Σκέφτηκε -παρότι δεν υπήρχε
διευκρίνιση- πως ο τύπος της φωτο ήταν ο ίδιος που είχε γράψει το κείμενο.
Ένα αεράκι φύσηξε στην Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης!
Το πρώτο βιβλίο της Σαΐτας στα Αγγλικά!
Μπορεί ο
σκανταλιάρης Λάμπης να μη γνώριζε καλά Γεωγραφία, αλλά από ό,τι φαίνεται
κατέχει την Αγγλική. Πρωτιά λοιπόν για τη Σαΐτα και ξεκίνημα διεθνούς
πετάγματος με το ψηφιακό βιβλίο "The sun who lost his way" της Ευρυδίκης Αμανατίδου. Την εικονογράφηση έκανε η Ευγενία Παπαϊωάννου και τη μετάφρασή του η Ηλιάνα Μανδρανή.
Τα βιβλία των Εκδόσεων
Σαΐτα στα Αγγλικά μπορούν να αξιοποιηθούν ως υποστηρικτικό εκπαιδευτικό υλικό
από Φροντιστήρια και Καθηγητές Ξένων Γλωσσών. Σε συνδυασμό με τις
δραστηριότητες που φιλοξενούν αρκετά από αυτά στις σελίδες τους, αποτελούν ένα
πολύ καλό εργαλείο που θα βοηθήσει τους μαθητές.
Το όνομά μου είναι Μπααμπούρ - βιβλιοεντύπωση
Μια
χρυσαφιά θάλασσα από ώριμο στάρι. Αυτό ήταν το όνειρο του Αζάρ, εκεί στο
μακρινό Αφγανιστάν. Όνειρο έμεινε και χάθηκε. Όμως στη θέση του ήρθε το όραμα
μιας καλύτερης ζωής σε μια άλλη πατρίδα. Ο Αζάρ, η γυναίκα του η Ντελμπάρ κι ο
μικρός τους Μπααμπούρ, λαθρομετανάστες σαν τόσους άλλους, αντικρίζουν για πρώτη
φορά την πραγματική θάλασσα που μοιάζει γεμάτη χρυσαφιά φύλλα. Κι αυτή η
θάλασσα θα τους βγάλει σε ένα μικρό νησί.
Ποιος κατοικεί στην Πολιτεία της Ερίλιας;
Υπάρχουν
δύο χώρες: Η Φαντασία και η Πραγματικότητα. Κι εκεί απάνω στα σύνορά τους, βρέθηκε το Παραμύθι. Κι είπε να χτίσει πόλεις και χωριά. Βρήκε λοιπόν το
παραμύθι πολλά παράξενα πλάσματα και τους ανέθεσε αυτή τη δουλειά. Ένα από αυτά
τα πλάσματα που μοιάζουν ξωτικά είναι και η Ερίλια.
Χαιρετίσματα & ευχές: βιβλιοεντύπωση
Ο
Νικηφόρος είναι ένα ανήσυχο πνεύμα. Παρά το νεαρό της ηλικίας του, αφού είναι
μόλις 12 χρονών, προσπαθεί να λύνει τα προβλήματα που παρουσιάζονται. Και
φυσικά δε θα μείνει αμέτοχος στον αγώνα. Μα τι είναι αυτός ο αγώνας πάλι, θα με
ρωτήσετε; Θα λάβει μέρος σε καμιά αθλητική οργάνωση; Όχι ακριβώς.
Το άσπρο κλουβί στο σχήμα της καρδιάς - βιβλιοεντύπωση
Αγάπη!
Μεγάλη κουβέντα. Είναι φορές που η αγάπη ξεχειλίζει τόσο που κλειδώνει τις
καρδιές. Στο αφήγημα του Γιώργου Γρηγοράκη «το άσπρο κλουβί στο χρώμα της
καρδιάς» η μεγάλη αγάπη οδηγεί τον μικρό ήρωα σε μια περιπέτεια αυτογνωσίας.
Ένα μικρό
παιδί κλείνει σε ένα άσπρο κλουβί στο σχήμα της καρδιάς ένα πανέμορφο πουλί. Το
αγαπάει και το έχει συντροφιά ώσπου το πουλί επιθυμεί την ελευθερία του. Το
αγόρι δε θέλει να είναι εγωιστική η αγάπη του, γι’ αυτό αποφασίζει να αφήσει
τον φτερωτό του σύντροφο ελεύθερο. Κι εκεί αρχίζουν τα προβλήματα, γιατί το
παράξενο κλουβί δεν έχει πορτάκι, δεν έχει κλειδαριά. Ένα μακρύ ταξίδι ξεκινάει
και για τους δυο τους. Στον δρόμο τους θα συναντήσουν τη σοφία, τη δικαιοσύνη,
την πονηριά, την πλεονεξία, την σκληρότητα, την ανοχή, την υπομονή, την επιμονή
είτε με τη μορφή ανθρώπων είτε ζώων. Και στο τέλος….Αυτό βέβαια θα το δείτε
πηγαίνοντας στις εκδόσεις Σαΐτα για να
απολαύσετε σε ελεύθερη ψηφιακή ανάγνωση αυτή την εξαιρετική ιστορία που
απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες.
Διαβάστε
τη συνέχεια της βιβλιοεντύπωσης στο προσωπικό ιστολόγιο της Ευρυδίκης Αμανατίδου, πατώντας εδώ.
Ζωγράφισα μια πολιτεία, τον ήλιο κι ένα αεράκι πάνω σε μια Σαΐτα
Στην αρχή
ήμουν η Ευρυδίκη και μετά έγινα η Ερίλια. Και οι δυο μαζί πήραμε την απόφαση να
επισκεφτούμε τις ψηφιακές εκδόσεις Σαΐτα. Μιλήσαμε εγκάρδια με τον δημιουργό
τους, τον Ηρακλή Λαμπαδαρίου, μας εμπιστεύτηκε και τον εμπιστευτήκαμε.
Διορθώσαμε και ξαναδιορθώσαμε, είδαμε τις γραμματοσειρές και τα χρώματα,
φορτώσαμε ξανά και ξανά τα αρχεία και φτάσαμε στην εικονογράφηση. Κάθε απόφαση
και κάθε επόμενο βήμα ήταν το αποτέλεσμα μιας άψογης συνεργασίας. Μια χαλαρή
φιλική ατμόσφαιρα, που θύμιζε ξεκούραση μπροστά στο τζάκι όπου απολαμβάνει
κανείς τη θαλπωρή της φωτιάς και τις ιστορίες που μια τέτοια στιγμή αφήνει
ελεύθερες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)